تعليقهء 203 ( ص 554 ؛ س 13 ) مشتمل بر دو مطلب است 1 - متعتان كانتا على عهد رسول اللّه محللتين ( تا آخر ) . چون بحث در پيرامون اين كلام صادر از عمر بن الخطّاب مستلزم مجال وسيع است و اين مقام نظر باينكه تعليقات طول يافته چنان مجالى را ندارد از اين روى از بحث در اين امر صرف نظر مىكند طالبان تحقيق در آن بموارد آن مراجعه كنند كه بسيار است و از آن جمله ايضاح فضل بن شاذانست ( ص 432 - 447 ) و مفصّلتر از آن مورد و ساير كتب كتاب « تشييد المطاعن » است . 2 - مقنع - ثور بن عميره ( ص 559 ؛ س 7 ) زبيدى در تاج العروس گفته : « ( و قمر المقنّع ) كمعظّم لقب ثور بن عميرة من بني الشيطان بن الحرث الولادة بن عمرو بن الحرث الأكبر بن معاوية بن كندة أحد الدجاجلة الذين ادّعوا الالوهيّة بطريق التناسخ و كان من جملة ما أظهره صورة قمر ( هو الذي اظهره احتيالا ) يطلع و يراه الناس من مسافة شهرين من موضعه ثمّ يغيب ( او انّه من عكس شعاع ) عين ( الزئبق ) كما قاله الصاغاني قال شيخنا : و قد ذكره المعريّ في قوله : أفق انّما البدر المقنّع رأسه * ضلال و غي مثل بدر المقنّع و لمّا اشتهر أمره قصده الناس و حاصروه في قلعة فلمّا تيقّن بالهلاك جمع نساءه و سقاهنّ سمّا فمتن ثمّ تناول شربة منه فمات لعنه اللّه ؛ قاله ابن خلّكان » . در غياث اللغات گفته : « مقنّع بر وزن ملمّع نام مردى كه پسر او « ابن مقنّع » كنيت داشت و عطا نام او بود و عطا بسحر و طلسم ماه از چاه برمىآورد كه نخشب و كش و غيره ازو روشن مىشد و آن ماه را ماه مقنّع نيز گويند اگرچه ساختهء ابن مقنّع بود و اين اطلاق از آن قبيل است كه گوئى منصور بر دار كردند چه آن كسى كه أنا الحق گفت و او را بردار كردند حسين بن منصور نام داشت نه منصور فقط ( از شرح